Ik ben weer terug in National Park waar ik precies een week geleden vertrok om de intercity bus naar Wanganui te nemen. Wat gaat de tijd toch snel. Ben ik hier weer...

Lin je hebt helemaal gelijk: die bikini foto's worden een beetje saai, maar daar heb ik wat op gevonden: gewoon de Tongariro crossing gaan lopen op de meest slechte dag die je maar kan uitkiezen. (zie de nieuwe foto's)

Do 11 dec 2008 en vrij 12 dec 2008,

Wat kunnen mijn tante en ik goed keutelen (volgens mij noemen wij dat keuvelen, maar dat ter zijde), we zijn er heeel goed in. Lekker ontbijten een beetje lezen, sudoku spelen, lunchen, weer lezen of sudoku en dan avondeten. In de avond kijken we naar de Nieuw Zeelandse tv waar heel veel tv programma's uit Engeland te zien zijn. Om 20:00 uur krijg ik een bakkie en om 22:00 uur een biertje. Wat wil een mens nog meer!!!!

Zat 13 dec 2008,

Mijn neef Rex kwam ons ophalen om te gaan lunchen op het strand. Hier hebben ze picknick plekken bij het strand. Dat is ideaal. Het strand is zwart en dus lekker warm. Ik heb een paar hele mooie schelpen gevonden op het strand. Tenminste dat denk je als je ze vind. Je denkt dan dat je er iets mee gaat doen, maar als ik eenmaal thuis ben dan weet ik dat ik vergeten bendat ik ze überhaupt gevonden heb. Ik heb nog even aan de flying fox gehangen (zo'n kabel glij ding zo noemen ze dat hier) en in bomen geklommen. Dat is altijd mijn favoriete bezigheid geweest.

Ik ben er sinds deze dag ook achter wat ik voor mijn aankomende verjaardag wil hebben: een elektrische deken!!! Wat een uitvinding, dat had ik eerder moeten weten. Weg met dat 4 seizoenen dekbed het kan nog veel warmer!!! Mijn tante had hem aangezet 15 minuten voordat ik naar bed ging. Heeeerlijk!!!!!

Zon 14 dec 2008,

Alweer de laatste dag bij mijn tante. De tijd gaat echt zo snel. We hebben afscheid genomen bij het busstation en 3 uur later was ik weer in National Park. Nu is het D Day: ga ik wel of ga ik niet de Tongariro crossing lopen. Ik heb er een biertje op gedronken en heb toen besloten om het toch te doen.. Met een biertje zijn deze beslissingen makkelijker te nemen. Het is niet de beste dag om te lopen volgens de weersvoorspellingen. Het is zelfs nog een twijfelgeval of het überhaupt wel door kan gaan. Met andere woorden: het wordt pokke weer!! Maarja als ik het nu niet doe dan kan het nooit meer want ik ga niet nog een keer terug. Ik heb ook lang nagedacht of ik wel de juiste spullen had om zo'n berg op te lopen en heb het toen maar gevraagd aan een verhuurwinketje hier op de hoek. Toen ik vertelde dat ik de crossing op maandag wilde lopen met een regenjas van 10 dollar lachte de verkoopster mij heel hard uit. Oh dat is blijkbaar een beetje oenig. Ja weet ik veel! Uiteindelijk ben ik de deur uitgegaan met een winddichte regenjas en een regenbroek.

Ma 15 dec 2008,

En pokke weer was het!!!!!: Claudy, showers and windspeeds up to 70 km/h stond er op het briefje in de hal. Nou lekker heb ik weer!!! Als het aan de buschauffeur (die ons naar het beginpunt van de crossing reed) had gelegen was het niet doorgegaan. Hij vond het te gevaarlijk en niet de moeite waard. Maar het was een GO dus daar stond ik in één keer bij het begin van de 6 uur durende wandeling. Het zou één van de mooiste wandelingen ter wereld moeten zijn, maar ik heb er geen reet van gezien!!! Ik heb 6,5 uur in een grote wolk gelopen, waar heel vaak heel veel regen uit kwam. Op de foto's is het prachtige uitzicht te zien: een wolk met een vaag bergachtig landschap. Dat meertje dat je misschien kan zien dat is het meest blauwe meer dat ik ooit (op plaatjes dan) heb gezien. Kijk maar op internet als je wil weten hoe het eruit hoort te zien. Het wandelen zelf ging mij eigenlijk vrij goed af. Ik merk alleen aan mezelf dat ik niet rustig iets kan doen. Het moet altijd vlug en snel!!! Best leuk hoor om de eerste te zijn na een uur, maar bergop leg ik het af! Ik wandelde veel te vlug en ik heb toch al zo'n slechte conditie! Er kwam een man voorbij die een soort van in slow motion liep en ik dacht: dat ga ik ook eens uitproberen. Dat ging een stuk beter. Dan maar ingehaald worden door geitenwollen sokken met nordik walking stokken. Helaas! Eenmaal boven op de berg (niet op de top, want dat was 2 uur extra lopen en daar begin ik niet aan) waaide het zo vreselijk hard dat ik even dacht dat ik van de berg afgeblazen zou worden. Ik zag mijn artikel al in in de krant staan: Koreaanse (waar ik mee liep) en Nederlandse eerste tongariro slachtoffer na de japanners op Mount Cook. Ik had een lunchpakketje besteld (waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan) en die wilde ik graag op de top opeten. Moet je eens proberen om een driedubbele sandwich te eten met een windsnelheid van 70 km/h. Dat is een hele uitdaging kan ik je vertellen. Mijn vingers waren zo koud dat ik het papiertje er amper vanaf kreeg. En ik nog lachen om iemand die tegen mij zei dat ik handschoenen mee moest nemen!!! Ik dacht: nou stel je niet zo aan! Maar op dat moment deed ik een moord voor een paar warme handschoenen. Na de top volgde de afdaling (altijd een logisch gevolg van bergop) en dat ging mij heel goed af!! Ik ben een goede afdaler ben ik wel achtergekomen. Of misschien kwam het omdat ik ontzettend graag naar beneden wilden en een peukie wilde roken. Ik sjeesde zelfs de nordik walkers weer voorbij....Heb ik toch nog mijn zin gekregen. Terug in het hostel kwam ik erachter dat de crossing voor de stray lui (waar ik ook mee reis) was afgelast dus ik ben de enige die de crossing wel vandaag heb gelopen. Ik ben daardoor een beetje meer populair geworden. Het is natuurlijk ontzettend stoer om met dat slechte weer toch te gaan lopen (ahum)..Al met al kan ik zeggen dat het een verschrikkelijke tocht was en ik zou het met dit weer niet nog een keer willen overdoen. Ik heb spierpijn in mijn heupen, kont, benen, schouders, rug, armen en noem het allemaal maar op!!