Daar ben ik dan in de bergen: de Blue Mountains!!

Gelukkig ben ik weg van dathet hostel in Sydney. Bah dat was echt een ranzige backpackers! En Mirand komt volgens mij direct van de straten van Kings Cross, want ze zag eruit al een ex-junk. Het hostel was zo smerig dat het heel veel kakkerlakken aantrok en hele hele grootes!! Zo groot heb ik kakkerlakken nog niet eerder gezien. Degene die plots boven mijn hoofd liep had zelfs vleugels en was te groot om er met mijn slipper op te gaan staan. En te snel ook dus ik kon hem met geen mogelijkheid te pakken krijgen. Dan moet je maar net doen of ze er niet zijn, alleen dat is heel erg moeilijk als je wilt gaan slapen! Het beste is om zo snel mogelijk al je zintuigen uit te schakelen: Je ogen dicht doen, want dan zie je ze niet, geheel onder de dekens gaan liggen, want dan voel je ze niet en je i-pod in doen, want dan hoor je ze niet (tenminste degene met vleugels) Maar ik kan je vertellen: dat slaapt heel erg ongemakkelijk en vooral als het zo heet is!! Ik heb de laatste nacht dan ook verschrikkelijk slecht geslapen en werd heel erg brak wakker. Maargoed dan waardeer je de schonere hostels weer wat beter moet je maar denken.

Do 5 feb 2009,

Vandaag heb ik een tripje gemaakt naar het meest bekende strand van Sydney: Bondi beach. Het strand was super groot, maar ik had het eigenlijk nog veel groter verwacht van wat ik op de plaatsjehad gezien. Eigenlijk is het het slechtste strand van Sydney zeggen de inwoners zelf. Veel te veel mensen en niet heel bijzonder mooi. Er lagen dan ook voornamelijk toeristen en backpackers op het strand. En de backpackers waren aan het surfen. Eigenlijk is het helemaal niet zo'n goed surfstrand, want er waren maar een paar zielige golfjes waar dan ook iedereen een poging op waagde. Toen ik op het strand was aanbeland kwam ik erachter dat ik mijn bikini was vergeten. Heel slim: ik ga naar het strand en neem mee......(of niet). Maargoed ik kon toch niet gaan zwemmen in mijn uppie, want dan moet ik al mijn spullen achterlaten en dat doe ik liever niet. Ik heb het met een slecht roddelblaadje wel geteld 1,5 uur volgehouden. En dat is lang voor mij alleen.

Vrij 6 feb 2009,

Oh eindelijk was uit dat rans hostel: ik kan het niet vaak genoeg gezegd hebben. In de ochtend ben ik op de trein gestapt naar de Blue Mountains. Dat is 2 uur reizen en dus goed te doen. Aangekomen in het hostel stond ik versteld: Jemig wat is dit een leuk hostel en echt mega schoon!! Dit is zelfs het eerste hostel waar ik niet mijn slaapzak gebruik, maar gewoon onder de dekens ga liggen! Normaal gesproken ben ik heel erg vies van dekens in hostels, maar deze waren echt schoon! De eigenaresse van dit hostel is echt een aardig vrouwtje en geen ex-junk. Dezelfde dag ben ik met 2 Duisters (uiteraard weer Duitsers) opgelopen naar Echo point. Een uitzichtpunt op de Three Sisters. Drie mega grote rotsen. Echt super mooi!! Aangezien het een bekend uitzichtpunt was waren hier dan ook weer heel veel Japanners aanwezig. Snel weer weg!

Zat 7 feb 2009,

Voor vandaag heb ik canyoning geboekt. Dit is na het rotsklimmen in Nieuw Zeeland het meest spectaculaire dat ik tot nu toe gedaan heb. Canyoning is jezelf een weg banen door het water van een canyon. Over natuurlijke glijbanen,over rotsen klimmenen soms moet je springen. Soms hoog, soms minder hoog. De groep was gelukkig niet zo groot. We waren maar met z'n drieen dus dat schoot lekker op. Ik heb echt super veel plezier gehad in de canyon! Ik ben alleen wel een beetje gehalvend terug gekomen. Er zaten namelijk continu heel veel kleine scherpe kiezels in mijn nieuwe All stars (waar ik met blote voeten in ging, heel erg slim) en dat deed heel erg zeer!! Omdat ik niet meer goed kon lopen (ook vanwege de blaren, op iedere grote teen één) viel ik de hele tijd om. Gelukkig kon de gids me iedere keer op tijd vastgrijpen.

s'Avonds begonnen mijn blaren op mijn grote tenen echt super zeer te doen. Volgens mij zijn ze ontstoken geworden door hettroebele water uit de canyon.Mijn tenenklopte dan ook als een gek.Op de toilet heb ik er heel dapper wat sterilon op gedaan waarna ik zowat tegen het plafond zat. Jemig wat deed dat zeer!! Eenmaal in bed kon ik mijn tenen niet eens meer onder de dekens leggen zo zeer deed het. Ik had echt het gevoel dat ze eraf zouden vallen of de volgende dag geamputeerd moesten worden. Ik heb er gewoon heel slecht van geslapen. En dat van een paar blaren!!

Zon 8 feb 2009,

Gelukkig mijn tenen zitten er nog aan en ik hoef denk ik niet naar de dokter, maar ze doen nog wel zeer. Ik kan in ieder geval niet gaan wandelen vandaag, want ze kunnen nu niet in mijn schoenen. En zeker niet in mijn nieuwe All stars. Dan maar wat gelezen en rustig aan gedaan. Was ook beter want het is vandaag 38 graden en dus toch te warm voor een wandeling. Ik ga lekker uit eten vanavond (is eigenlijk niet heel speciaal, want dat doe ik iedere avond maargoed) en hoop dat de Possum van gisterenavond weer op de veranda komt eten. Het zijn eigenlijk best schattige beestjes als je ze van dichtbij ziet. Toen ik dan ook tegen de Taiwaneese meisjes uit mijn kamer (die de possum aan het voeren waren) vertelde dat ik er handschoenen en sokken van heb keken ze me heel raar aan. Dat vond ik dus blijkbaar zelf alleen heel grappig!

Gelukkig want vanavond gaat het goed afkoelen: van 38 naar 24 graden. Ik kijk hier heel erg naar uit. Ook hoop ik dat de muggen dan weggaan, want ze hebben me in de avonden dat ik hier ben helemaal leeg gezogen. Ik krab me een ongeluk en de muggebulten zijn mega! Morgen ga ik een poging wagen om te wandelen. Ik hoop dat mijn tenen dan wat beter zijn.