Daar ben ik weer: terug in de bewoonde wereld van Dunedin.

Zat 3 jan 2009, Zo 4 jan 2009, Ma 5 jan 2009,

Jawel de dag is aangebroken dat ik de meest sportieve uitdaging van mijn reis door Nieuw Zeeland ga doen: De Kepler track. De Kepler track kan je in 3 of in 4 dagen lopen, maar ik had besloten dat 3 wel lang genoeg was. En daarbij, de laatste hut was twee uur voor het einde van de track en ik denk dat als je zo dichtbij een warme douche bent dat je wel door wilt lopen.

De start van de track is 45 minuten lopen van de plaats waar ik mijn tickets moest ophalen. Je kon ook een shuttel busje naar de start boeken. Dat laatste heb ik uiteraard gedaan. Ik heb nog 3 dagen te gaan en naar de start lopen daar had ik geen zin in. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Ik had verwacht dat meerdere mensen dit hadden bedacht, maar ik was de enige samen met een Israelische jongen. Hij begon gelijk zeeen van vragen te stellen en dat op de vroege morgen. Vlak voor de start dacht ik ineens: oho als die jongen nu met me meeloopt dan zit ik er drie dagen aan vast! En jawel hij had in het busje waarschijnlijk al besloten dat ik zijn wandelpartner zou zijn! Zwaan kleef aan! Maar als je wat te praten hebt dan gaat de tijd sneller dus op een gegeven moment heb ik me er maar aan over gegeven. En ik moet zeggen het was een hele aardige Israelische nurd en ik vind nurds grappig.

Op weg naar de eerste hut een 5 uur durende wandeling. Dit zou ik dus overigens in Nederland niet eens overwegen om te doen! De wandeling was de eerste 1,5 uur een beetje omhoog tot een picknick plekje. Wat een mooie omgeving en wat een rust dacht ik toen ik net mijn tas neer gezet had. Tot opeens ik werd aangevallen door honderden sandflys. En ik rook nog wel! Ik snap niet waarom ze mij zo lekker vinden. Snel weer weg daar, want als je loopt dan verdwijnen ze. Laffe beestje hoor: ze willen je wel hebben, maar ze moeten er niet al te veel moeite voor hoeven te doen! Lui vind ik dat!

De rest van de wandeling was erg stijl omhoog met een zeer volle rugzak. Ik denk dat ik door mijn bietjes toch zeker wel aan de 10 kilo zat. Tenminste voor me gevoel dan, want ik heb mijn rugzak niet gewogen. Het was zo vermoeiend dat ik in een soort van trans naar boven ben gelopen. Het ene been voor het andere slingerend. Halverwege dacht ik bij mezelf: waarom wilde ook al weer zo graag de Kepler track lopen?? De weg naar de top was in het regnwoud en dus lekker warm. Toen we eenmaal op de top waren aanbeland begon het direct heel hard te waaien en te regenen. We hebben dan ook besloten om eerst wat te eten en extra kleding aan te doen voor we het laatste gedeelte op de berg aankonden. En eten had ik!!! Je zou denken dat je een beetje op een houtje moet bijten als je zo'n track gaat lopen, omdat je niet zoveel spullen mee wilt slepen. Maar ik had eten genoeg!! Ik had voor iedere dag 6 boterhammen, 2 muesli repen, een banaan, chocolade, cola, water en een manderijntje. Weet je hoeveel je dan moet eten op zo'n dag. Ik heb me suf gegeten!! Wie eet er nou 6 boterhammen op een normale werkdag dag! Ik in ieder geval niet! Tegen heug en meug er maar weer een banaan in gepropt. Ja bij iedere banaan ben je weer een banaan lichter zo moet je het maar bekijken!

Aangekomken bij de hut was ik gebroken! En ik had het zoo vreselijk koud. En dan is het nog wel zomer kun je nagaan hoe het in de winter moet zijn. De hut heeft me 45 dollar gekost dus ik had er bepaalde verwachtingen van: een keuken met potten en pannen en bestek, een kachel, lekkere banken, extra dekens, een warme douche, kussens etc. Maar helemaal niets van dat. Je moest zelfs je eigen kopje, bord, bestek en pan meenemen. Laat ik daar nou niet aan hebben gedacht! Ik heb bier meegenomen geen kopje en bestek! Was ik even blij dat ik met Jair (de israelische jongen) ben meegelopen. Ik mocht voor de komende dagen van al zijn spullen gebruik maken. En ik hoefde maar wat te vragen of hij had het bij zich. Ik dacht wat ziet zijn tas er zwaar uit! S'Avonds hebben we mijn instand pasta gemixt met zijn kale pasta. Heeft hij nog wat smaak aan zijn eten dacht ik. Ja eerlijk zullen we alles delen dus ook mijn bier moest eraan geloven! Op het moment dat ik het uit mijn tas haalde en het in de keuken neerzette verdraaide bijna de halve hut zijn nek! BIER!!! Ik had het voor 10 dollar kunnen verkopen als ik zin had. Ik heb nog nooit zoveel aandacht gehad als dat moment! Ik dacht dat menig man toch wel aan een biertje had gedacht, maar ik was werkelijk echt de einge! Weet je hoe leuk om dan heeeel langzaam slokje voor slokje je biertje op te drinken!

Al heel vroeg ging ik slapen. Een ramp was het! Ik lag op een plastic matras. Meer was er niet: stapelbedden en plastic matrassen! Ik gebruikte mijn handdoek als kussen en hoopte dat mijn slaapzak me voldoende tegen de kou zou beschermen. Maar nee. Ik heb het nog nooit zo koud gehad! Ik sliep ook nog eens bij het raam en het tochtte nogal. Uit ellende ben ik met mijn regenbroek maar in mijn slaapzak gaan liggen en zelfs dat hielp niet! Als toppunt van alles llag er een man naast me die zo hard snurkte dat zelfs het hoogste volume van mijn i pod niet hard genoeg was! Toen ik s'ochtends wakker werd zag ik er dan ook niet uit! Mijn ogen waren helemaal opgezwollen en ik heb nog nooit zulke dikke wallen gehad. Maar snel weer op weg naar de volgende hut dacht ik dan word ik tenminste warm!

De wandeling naar de tweede hut was goed te doen. Alleen de laatste 1,5 uur. Je denkt dan dat je er bijna bent, maar dat valt dan vaak vies tegen. Dit laatste gedeelte was heel stijl naar beneden lopen. Zo wat doet dat zeer!! Mijn knieen deden zeer en mijn bovenbenen brande van de inspanning. Soms dacht ik: ik loop liever stijl omhoog. Maarja als ik stijl omhoog loop denk ik: ik loop liever naar beneden. Het is ook nooit goed. De tweede hut was net zo primitief als de eerste alleen dan een stuk warmer. Ik heb die nacht dan ook bijna heerlijk geslapen.

De laatste wandeling was de langste, maar gelukkig zeker niet de zwaarste. Het ging licht naar beneden en soms helemaal vlak en mijn rugzak was een paar kilo lichter geworden die dag. Jeetje wat zat ik vol!!! Zo veel gegeten!

Na zes uur kwam ik dan eindelijk aan bij Rainbow Reach. Het eindpunt van mijn wandeling. En ik moet zeggen: ja ik ben trots op mezelf!! Maar zo'n geweldige prestatie is het niet, want vlak voor het einde vertelde een kiwi me dat er een Kepler track run is waarbij ze de hele route in 6 uur rennen. OH!