Melbourne deel 1

Ik zal proberen zo min mogelijk te klagen over het weer hier. Dat is inderdaad niet helemaal eerlijk. Ik zal het positief houden: Iedere dag schijnt de zon ener is geen wolkje aan de lucht! Geen wolkje aan de lucht. Dat heb ik niet vaak gezien. Ik kom er dan ook niet onderuit omzonnige foto's op mijn site te plaatsen. En sorry voor mijn kleur! Ik ben in mijn leven niet zo bruin geweest geloof ik

woe 21 jan 2009,

Robbyn moest vandaag werken dus had ik besloten om naar de stad te gaan. Tom en Sophie wilden niet met me mee. Geeft niet. Melbourne is echt mega groot. Je hebt niet echtéén stadcentrum zoals in Utrecht maar meerdere. Dat maakt winkelen een beetje onhandig. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen in zo'n grote stad. Ik ben dan ook maar (ook vanwege het warme weer, ohnee daar zou ik het niet meer over hebben) naar een winkelcentrum gegaan. Lekker makkelijk. Alle winkels kort en dicht bij elkaar. Precies zoals ik het gewend ben. Ik moest echt een nieuwe korte broek hebben. In Nieuw Zeeland heb ik voornamelijk warme kleding gekocht, maar truien hoef je hier niet aan te trekken. Tenzij je jezelf vergeten bent in te smeren! Zoals ik iedere keer wel iets vergeet in te smeren en vervolgens als een soort van maanlandschap door de stad loop. Het is nog steeds zomer uitverkoop in de stad dus ik kon mijn lol op.

Do 22 jan 2009,

Joepie vandaag ga ik kangeroes aaien!! Athans dat hoop ik. Niet in het wild helaas, maar in een soort van dierentuin (Hills Vill). Kangeroes aaien in het wild wordt een beetje een te grote uitdaging. Robbyn en Sophie zijnal 4 keer eerder in Hills Vill geweest, want iedereen van over de oceaan die bij hun op visite komt nemen ze mee naar deze dierentuin om de Australische wildlife te bewonderen. Dieren zoals: de tasmaanse duivel, wombats, platypus, dingo, walibi en uiteraard de kangeroe kun je daar zien. Eigenlijk op de kangeroe en de walibina hele enge dieren!!! Maar hoe lief skippy er ook uit ziet: ze doden meer mensen in Australie dan slangen heb ik me laten vertellen. Dus zo lief zijn ze helemaal niet. Ze gebruiken hun voorste poten om je buik mee open te rijgen. Gatver!!! Dat wilde ik helemaal niet weten van skippy!! Het steld me nu een beetje teleur. Maar gevaarlijk of niet het is me toch gelukt om er één te aaien (een jonkie). Uiteraard was ik niet de eerste, want ik was natuurlijk weer veel te scheiterig. Robbyn heeft hem gelokt met blaadjes en is bij skippy gaan zitten zodat ik heb kon aaien. Joepie!!! Ik heb helaas niet alle Australische dieren kunnen zien, want het was veel te warm en ze zochten allemaal een schuilplaatsje. Dierentuinen vind ik altijd heel erg leuk en het is maar beter ook dat ik ze hier zie en niet in het wild, want ik zou me een ongeluk gillen als ik een wombat zou tegenkomen in het donker!! Er zijn voornamelijk heel veel rat achtige soorten aanwezig hier in dit land. Die wil je echt niet in en om je huis hebben!!!

Vrij 23 jan 2009,

Tennis!!! Hier heb ik heel erg naar uitgekeken.De meeste Austaliers kijken de Australien open op tvde hele dag door. Zo ook Robbyn en Russel endus ook ik. Thuis kijk ik af en toe wel eens eenfinale wedstrijd van Roland Garos of Wimbledon, maar nooit de hele wedstrijd lang. Ik heb dan ook nog nooit zoveel tennis gevolgd als hier. We hadden kaartjes voor de buiten tennis velden. Niet het grote stadion, want die kaartjes zijn al heel snel van te voren uitverkocht en heel duur. Maar als je gelukt hebt kun je ook bekende spelers zien op de andere tennisvelden. En ik had geluk! Er is vandaag een teniis dubbel wedstrijd van de zusjes Williams. Die wilde ik uiteraard wel zien!!! Voordat deze wedstrijd begon heb ik eerst samen met Robbyn een Nderlander aangemoedigd. Volgens mij de enige Nederlander die meedeed in de Austalien open. Ook dit was een dubbel wedstrijd en hij speelde samen met een Duitser. Ze speelde tegen een Australisch koppel en het gehele publiek was dan ook voor dit koppel. Op één Duitser na en Robbyn en ik. Het viel dan ook best wel op toen wij iedere keer hard klapte bij een punt en Robbyn zijn naam (Rogier Wassen, op z'n Surinaams omdat Nederlandshaar niet meer zo goed af gaat)gilde. Best een beetje genant vond ik dat, maar wel erg grappig! Na de afloop van deze wedstrijd begon iedereen al een beetje richting de Williams zusje te lopen. Dit was dan ook de wedstrijd van de dag die iedereen wilde zien incl ik! Het stadion waar ze speelden zat dan ook heel snel al vol geladen. Ik zat er niet bij helaas. Toch wilde ik proberen om binnen te komen en ben maar in de elle lange rij gaan staan. één erin één eruit en je moest 3 games wachten. Wist ik veel dat je niet mocht lopen als een game bezig is zo in to tennis ben ik nu ook weer niet! Na 40 minuten was ik dan eindelijk bovenaan de trap en kon ik zien wat er gebuerde. Snel maar een paar foto's gemaakt als bewijs. En maar goed ook, want precies op het moment dat het mijn beurt was om naar binnen te mogen voor een zitplek was de wedstrijd afgelopen. Heb ik weer!!! Snel maar weer terug naar Robbyn en een vriendin van Robbyn die een andere wedstrijd aan het bekijken waren. De zitplaatsen zijn allemaal vol in de zon. Ik ben dan ook deze dag behoorlijk verbrand. Ik kon er gewoon niet tegenop smeren! Na afloop van de wedstrijd voelde ik me net een gekookt ei!! Pfoe wat was het daar heet!!! Ohnee daar zou ik het niet meer over hebben.

Zat 25,Zon 26 en Ma 27 jan 2009,

We gingen een weekendje weg met vrienden van Robbyn en Russel naar Queenscliff. Een soort van rijkelui's gedeelte van Melbourne aan het strand. We verbleven daar in een soort van Centre Parks huisje, maar dan iets luxer. We hebben heerlijk gegeten, lekker gin tonics gedronken (ja dat lust ik tegenwoordig wist ik niet) en gewandeld langs het strand. Op de kinderen (4 in totaal, 2 van de vrienden van Rpbbyn en Russel)na was het een perfect uitstapje. Nee dat meen ik niet, maar toch wel een beetje! Kinderen zijnzo druken ze lusten niets!! Beetje jammer is dat! Maar het uizicht was echt super. Mooie stranden en een heldere blauwe zee. Maandag vertrokken we weer naar Melbouren op Austalian day. Een Austalische feestdag waarbij er niet echt veel gebeurt dan behalve vuurwerk en Australische vlaggen.Dan vieren wij koninginnendag in Nederland toch een beetje anders.

Di 28 jan 2009,

Ja snuit nog maar vier weken!!! Zo snel gaat de tijd! En ik wil nog wel van alles zien hier! Als ik maar nog één keertje kan rotsklimmen dan ben ik blij. Ik ga dan ook deze week eens kijken hoe is dat ga organiseren met die bussen hier.Maar vandaag eerst een kadootje kopen voor mijn achternichtje Sophie, want die wordt morgen 15. Oei wat een moeilijke leeftijd. Ik ben blij dat ik geen 15 meer kan worden! I

k moet mezelf deze week voornamelijk vermaken in en om huis of in een zwembad of winkelcentrum, want het wordt de hele week 40 graden. Meestal is het één dag 40 graden en de dag erna weer iets koeler, maar een hele week!!! Oh nee...... daar zou ik het niet meer over hebben.

Australie hier ben ik

Daar ben ik dan veilig aanbeland bij mijn nicht Robin in Austalie Melbourne. Ik moet zeggen dat het erg fijn is als er iemand op je staat te wachten op het vliegveld. Vooral in zo'n grote stad als Melbourne waar 3 miljoen mensen wonen. En Pfoe wat is het hier heet!!!! Ben ik dat even niet gewend!

Zat 17 jan 2009,

Ik heb op de veerboot naar het Noorder eiland een goed gesprek gehad met een Nederlands meisje die een vliegangst training had gehad. Ze vertelde mij wat ze daar geleerd had. Handig, want als ik die dingen voor mezelf gewoon herhaal dan hoef ik die curcus niet meer te volgen. Scheelt weer geld. En ik moet zeggen: het was niet helemaal weg natuurlijk, maar ik was een stukje minder bang dan de rit naar Nieuw Zeeland. En ik had niet eens een wijntje gedronken (toch de beste remedie voor vliegangst denk ik), want het was heel vroeg in de ochtend. Ik heb op mijn gemakkie een filmpje kunnen kijken: Elegy met Penelope Cruz. Ik was er iets te gemakkelijk bij, want dit keer moest ik bijna huilen vanwege de film.

Aangekomen op het vliegveld moest ik weer een formuliertje invullen waarbij ze alles van je willen weten. Je beroep en wat je precies komt doen in dit land en nog veel meer dingen. Vervolgens moet je dit formuliertje bij de paspoort controle laten zien. Jeminee volgens mij zijn die mensen op hun chagerijnige hoofd aangenomen! Niet één keer lachen deze mensen vriendelijk naar je! Ze keken heel nauwkeurig naar mijn paspoort en het formuliertje, maar ik hoefde niet mijn visa te laten zien. Dat snap ik nou niet. Maar ik ben er dus het zal wel!

Tijdens de rit naar mijn nichts huis hebben we lekker bijgekletst over van alles en nog wat en met name over Nieuw Zeeland. En wat is Nieuw Zeeland groen als je het vergelijkt met Austalie. Erstaan hierwel wat bomen langs de weg, maar die zijn voornamelijk dor en droog. Mijn nicht woont in Glen Waverly een wijk waar vooral Indische mensen en Chinezen wonen. Mijn achternichtje (Sophie 14 jaar) klaagd dan ook over alle nurds bij haar op school. En terecht, want als je 14 bent en niet Indisch of Chinees dan val je niet op deze jongens. Ze zijn totaal niet mannelijk en veel te klein! Het contract van mijn aangetrouwde neef Russel is bijnaafgelopen en Robin hoopt dan ook ooit in Melbourne te kunnen verhuizen.

Zon 18 jan 2008,

We gaan lekker een stukje wandelen had mijn nicht bedacht. Langs het strand een eindje verder op in Wilsons pronontory. De kinderen (Sophie 14 en Thomas 12) hadden er uiteraard geen zin in. En ik geef ze groot gelijk, want toen ik 14 was vond ik er ook geen bal aan om met mijn ouders een stukje te gaan wandelen. Dat soort dingen zijn op die leeftijd gewoon niet leuk. Maar ze gingen toch mee. Een klein beetje gedwongen. En dat kon ik in de auto merken. Ik weet dat ik met mijn zusje ook wel eens ruzie maakte en woorden had, maar met een broertje kan het een stuk erger zijn heb ik wel gemerkt. Die twee zitten op een totaal ander level. Gelukkig is het spelletje: ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en het is....... altijd leuk om te doen. Behalve voor mij in het Engels, want ik kon gewoon niet op de woorden komen. Het stukje rijden bleek een pokke eind rijden te zijn: 2,5 uur. Waarschijnlijk voor Australie heel normaal, maar in Nederland kros je in die tijd het hele land door.

De wandeling naar Squeaky beach (ik moet iedere keer lachen als ik die naam hoor: squeaky, squeaky, squeaky) was prachtig! Australie staat natuurlijk bekend om zijn mooie stranden en terecht! Wauw!! Onderweg heb ik zonder een verrekijker te hoeven gebruiken prachtige vogels gezien!! Alle kleuren van de regenboog hebben ze. Ik wilde ze heel graag op de foto hebben toen er één had besloten om naast mij te landen. Goed voor de foto, maar het enige wat ik kon doen is heel hard gillen. Ja ik houd gewoon niet van gefladder om me heen. Oho dat wordt nog wat hier. En ik wil nog wel zo graag krokodillen, haaien en enge slangen zien! Op de terug weg had ik wel heel erg geluk, want ik heb mijn eerste kangeroe al gespot en op de foto gezet in twee dagen!! uiteraard was ik niet degene die hem spotte en we moesten er zelfs drie keer langs rijden voordat ik het door had. Het is niet de mooiste skippy ooit, want hij was een beetje donker. Ik wil een lichte kangeroe zien met een jong in zijn buidel!! En daarom gaan we dan ook deze week naar Hills ville (een soort van dierentuin) in de hoop dat ik er één kan zien en misschien wel kan aaien!

Ma 19 jan 2009,

Vandaag is de expositie van Robins schilderwerk in een gallerie. Robin schilderd al een tijdje en heeft al best veel schilderijen verkocht! Super goed! De gallerie is in een wijnproeverij. Dat is altijd handig, want als mensen dronken zijn dan kopen ze wat gemakkelijker! Er waren meer vrouwen die hun werk daar mochten exposeren die dag. Ik had het allemaal even van een afstandje bekeken en ik vond het meeste schilderwerk van de vrouwen verschrikkelijk! Wat een huisvrouwen gerommel! Dat kan ik ook, maar dan beter! Ik vond Robinhaar werk het mooist. Of zeg ik dit alleen maar omdat het familie is? Nee ik meen het.

In de tussentijd was het buiten 37 graden geworden om 12 uur s'middags. Jemig echt niet meer normaal. Het doet gewoon zeer als je te lang buiten blijft staan!! Snel in de auto gaan zitten met de aico aan. Maar zelfs in de auto deed alles wat je aanraakte zeer! De bekleding is zwart en de auto stond in de zon enwas in de tussentijd dan ook lekker opgewarmd. Auw Auw!

Snel naar een vriendin van Robin gereden waar we heerlijk hebben geluncht en daarna naar het strand. Eén van de weinige plekken waar je nog kan zijn met dit weer. Eigenlijk is binnenshuis nog het beste. Je slippers kon je niet uitdoen op het strand, want anders verbrande je je voeten aan het hete zand. Ik heb deze hitte echt nog nooit meegemaakt dus snel het water in. Het water is hier echt perfect voor mij. Niet te zout, geen hoge golven en lekker warm. Ideaal! Het enige jammere is dat er hier altijd een kans aanwezig is dat er een haai opduikt. Daar houd ik niet zo van. Ik wil er graag één zien, maar dan veilig vanaf een bootje!

Di20 jan 2009,

Gisteren is het tennis (Austalien open) hier begonnen. Echt een happening hier. En ik ga er vrijdag naar toe. Joepie!!! Let dus allemaal goed op het publiek als je donderdag naar het tennis kijkt, want misschien ben ik wel diegene die heel hard aan het zwaaien is. Ik kan natuurlijk ook altijd nog gaan streaken (in mijn nakie over het centre court rennen)om aandacht te krijgen. Ik denk er nog even over na! Ze hebben het tennis vandaag bijna afgelast, want het was serieus 41 graden rond een uur of 12 vanmiddag. Ik snap niet dat je kan tennisen met dit weer. Ik zou dood neer vallen na mijn eerste opslag denk ik. Het enige wat ik dan ook vandaag tot nu toe gedaan heb is boodschappen met mijn nicht in de verkoeling van een winkelcentrum.het lijkt wel of iemand zijn fohn op de hoogste stand heeft gezet, of dat je in een magnetron zit, of in een oven of een sauna. Jeminee wat is het hier heet!!!!!

Het einde van mijn Nieuw Zeeland trip

Helaas het zit er alweer op!! Jullie schaatsplezier ook heb ik gehoord. Dat is jammer, maar ik hoop dat het eind ferbuari nog gaat vriezen en er een elf stedentocht komt. Als ik dat ook nog zou moeten missen dan ga ik echt huilen.

woe 14 jan 2009,

Vandaag ga ik op weg naar Auckland met een stop in Wellington. Mijn laaste kilometers met Stray. Ik heb in het begin heel erg getwijfeld aan deze backpackers tour, maar het is me achteraf toch wel goed bevallen. Het is wel grappig om te roddelen over de verschillende buschauffeurs en aangezien ze elkaar belachelijk maken vond ik dat ik dat ook wel kon doen. Ik was benieuwd welke chauffeur ik nu weer zou treffen, omdat ik daar twee dagen mee in de bus moet zitten. Met Ann roddelde ik dan ook over wat de ergste buschauffeurzou zijn. Ik had al iemand in gedachte die ik absoluut niet zou sleuren zo'n lange rit. Deze ochtend werd ik dan ook verrast door het feit dat deze chauffeur (van alle 30) mij op kwam pikken van het hostel. Dat heb ik weer! Hoe tref je het zo! Het is vandaag de tweede keer dat ik de veerboot neem, maar dan nu de andere kant op. Helaas heb ik weer geen dolfijnen gezien. Toen ik later iemand sprak die op het achterdekhad gestaanvertelde ze me dat ze zelfs een walvis hebben gezien! Het moet niet gekker worden. Ik baalde ervan dat ik weer te laat was voor het Te Papa museum in Wellington. En ik had maar 1 nacht dus het zat er niet meer in. Wellington vind ik echt de allerleukste stad van Nieuw Zeeland.

do 15 jan 2009,

Gelukkig de chauffeur houdt zijn mond en speelt in zijn eentje het tractor spelletje (een spelletje waarbij je de kleur van een tractor moet schreeuwen als je hem ziet en je dan een punt krijgt. Hoef je in Ned niet te spelen is iets te gemakkelijk). Mijn 3 medepassagiers van die dag hadden er gelukkig ook geen zin in. Het was een lange rit van Wellington naar Auckland. Eenmaal aanbeland stonden we in de file. Ook de eerste keer dat ik dat meemaak in Nieuw Zeeland. En er was een rede voor, want de Big day out (een rockfestival) is de volgende dag in de stad en tennis. Dat verklaard een hoop. ik was alleen een beetje bang voor de drukte in de hotels, want ik had besloten om mezelf even te verwennen door een hotel te boeken voor 2 nachten. Gelukkig er was nog een kamer vrij. En wat was ik daar blij mee!!!! Wat is dat fijn om alleen in een kamer te slapen met je eigen tv en douche. Ik werd soms echt gestoord van die backpackers. Dat gesnurk de hele tijd en dat gerans! Bah!! Wat stinkt het daar iedere ochtend weer!

vrij 16 jan 2009,

Ik doe helemaal niets meer vandaag. Nou goed nog even de stad in om te kijken of ik wat cadootjes kan kopen, maar meer ook niet. En ik moest snel weer weg, want vanwege de Big day out was het een chaos in de stad. Zelfs nog erger dan een zaterdag in Utrecht! Lekker s'middags slapen zonder gesnurk. Wat heerlijk!!! Ik moet vroeg naar bed, want morgen moet ik om 6:00 uur op het vliegveld zijn. Jemig wat vroeg!

zat 17 jan 2009,

Vertrek van Auckalnd naar Melbourne Australie

Ik baal er best wel van dat ik nIeuw Zeeland ga verlaten. Het is hier echt zoontzettend mooi!!!! Ik heb hier zoveel meegemaakt, zoveel mensen leren kennen, zoveel mooie landschappen gezien, zoveel activiteiten gedaan (waaronder wandelen), zoveel geleerd over het land en geleerd hoe je om moet gaan met andere backpackers. Zoals de juiste vragen stellen als: hoelang ben je hier al, waar ben je al geweest, waar ga je nog naartoe. Ook heb ik veel over de kiwi taal geleerd: Sweat as (wat overigens geen lekkere kont betekend), cool bananans enthanks mate. Ik vind dat ze een Austalisch accent hebben, maar als je dat tegen ze zegt worden ze boos. Dus daar ben ik maar mee opgehouden.

Nu op naar de 40 graden in Melbourne!! Ik krijg het al heet als ik eraan denk!

Deel 7 van het Zuider eiland

Hoi allemaal,

Echt super om te lezen dat jullie zoveel plezier hebben op het ijs. Ik ga ook een keer weg. Gaat het gelijk vriezen. Kijken jullie wel allemaal een beetje uit op die schaatsen! En niet te fanatiek, want anders loop ik te ver achter! Ik hoop dat het nog lang mag blijven vriezen (natuurlijk niet voor de niet schaats liefhebbers, maar dat zijn er niet zoveel in Nederland) en dat jullie nog lang kunnen genieten van de koek en zopie. Misschien wel tot eind februari , kan ik ook nog meedoen!

Het is even een tijdje geleden dat ik een verhaal heb geplaatst, maar mijn vorige verhaal is ergens in een storing verloren gegaan. Dat heb ik weer. Het voelt een beetje alsof ik mijn scriptie ben vergeten op te slaan.

In de tussentijd ben ik dan ook van Te Anau naar Dunedin gegaan (3 dagen), van Dunedin naar Queenstown (2 dagen), van Queenstown naar Christchurch (1 dag) en nu ben ik aanbeland in Kaikoura (ook 2 dagen). Mijn trip in Nieuw Zeeland zit er dan ook helaas al weer bijna op! 15 januari kom ik aan in Auckland en de 17^e vlieg ik naar Melbourne. Dus ik ben eigenlijk nog niet op de helft van mijn reis. Het voelt alleen alsof ik al maanden weg ben, omdat je zoveel meemaakt in een korte tijd.

Di 6 jan 2009,

Op advies van Snuitie (dank je snuit, heel fijn om advies te krijgen) heb ik Steward Island overgeslagen en heb ik een Intercity bus geboekt naar Dunedin. S'Middags kwam ik daar (een beetje brak van de bus, maar dat heb ik altijd) aan. Ik dacht nog even naar de stad te kunnen gaan, maar daar dacht de hostel eigenaar heel anders over! Ik wilde alleen maar even vragen of ik van de telefoon gebruik kon maken, maar hij vond het nodig om een uur durend verhaal tegen me af te steken. Heel fijn! Dan maar even wat eten. Weer een burger. Ik wordt nog eens een expert in fastfood. Inmiddels ben ik dan ook 2 kilo aangekomen!!

Woe 7 jan 2009,

Vandaag is het de dag voor wat cultuur! Ik heb al zoveel natuur gezien dat dit onderdeel er ook eens van moest komen. Daarom heb ik voor mezelf dan ook een tour geboekt in de chocoladefabriek van Dunedin. Ja de cultuur is hier zo gek nog niet! Tijdens de tour ontmoete ik het jongetje uit de film: Sjakie en de chocolade fabriek. Althans hij leek erg heel erg op: dik, roodharig, bijdehand en hongerig! Helaas heb ik geen Johnny Depp gezien. Tijdens de tour vertelde de gids dat als je de bierbrouwerij tour boekt laat in de middag je extra lang de tijd hebt voor het bier proeven. Dit was voor mij dan ook de reden dat ik had besloten om mijn culturele kennis nog meer te verbreden. Om het dan vervolgens in de bar weer naar beneden te halen, maar dat maakt even niet uit. De Speights ( het NZ biertje) tour was dan ook totaal niet interessant. Veel koper waar het bier in wordt gebrouwen en een hele slechte Speighst commercial! Het ging natuurlijk om het slot: de proeverij. Van de 6 speciale biersoorten vond ik eigenlijk het normale biertje het lekkerst. Al na het 3e biertje liet ik mijn glas vallen. Ik stond erbij en keek ernaar samen met de rest van de bar. Zij vonden het nogal grappig en dachten waarschijnlijk dat ik al ladderzat was. Gelukkig was daar mijn redder in nood: een Ant Articaan (als je dat zo schrijft) die gelijk een nieuw biertje kwam brengen. Samen met nog 2 andere mensen die ik ontmoete in de bar ben ik van de tour wat wezen eten. Zo gaan die dingen hier. Altijd leuk!

Do 8 jan 2009,

(Berie alsnog gefeliciteerd!!! Nu zijn we weer even oud!) Genoeg cultuur gehad van gisteren, want ik voel het nog steeds in mijn benen en mijn maag. Vandaag ga ik de natuur weer in op zoek naar vogels, pinquins, zeehonden en zeeleeuwen in de Peninsula van Dunedin. Met mijn verrekijker spotte ik als eerst de albatros. Daar hoef je in principe niet echt je verrekijker voor te pakken, want die beesten zijn bijna net zo groot als een klein vliegtuigje. Later heb ik nog de geel oog pinguïn en zeehonden gespot. Uiteraard ook een hoop vogels, maar daar ben ik de namen alweer van vergeten. Tijdens mijn tour was ook het vreselijke koppel met de enorme telelenzen aanwezig. Zij wilde waarschijnlijk de beste foto ter wereld maken! Nou, mijn foto van de geel oog pinguïn is anders best goed gelukt met mijn kleine cameraatje. (zie foto Peninsula).

Vrij 9 jan 2009,

Vandaag ga ik terug naar Queenstown in de hoop alsnog te kunnen gaan rotsklimmen. Om 11:20 am zou de Straybus vertrekken. Ik had een pick up point aangeklikt op de site van Stray ergens in de stad. Daar in de buurt aangekomen was ik totaal de weg kwijt. Ik kwam er achter dat mijn pick up point, op de kaart nummertje 6 , was omgewisseld met nummertje 7. Ja dan ben ik natuurlijk totaal in de war! 1,5 uur later stapte ik alsnog in de bus om vervolgens mijn excuses aan alle passagiers te moeten aanbieden. Heel fijn!! Laat in de middag kwam ik aan in Queenstown. Terug in de Hippo lodge (ja snuit hij bestaat nog steeds!) En gelukkig ik kon de volgende dag gaan klimmen, want mijn pols voelt al een stuk beter aan, het weer was goed en ze hadden nog plek. Heb ik ook een keer geluk met het weer!

Zat 10 jan 2009,

Joepie klimmen!! Om 1:20 am was het zover. Voor die tijd heb ik nog even wat gegeten in het hostel. Daar ontmoete ik de choogelaar weer (mijn kamer genoot van oud en ieuw) die mij kopplede aan een rotsklimmer die ook toevallig in het hostel was. Hij gaf mij nog snel een paar tips en nam de knopen met me door. Erg aardig! In gestapt in het busje waren er nog 2 andere klimgenoten. En je raad het al: Duitsers! Het klimmen was echt geweldig!!! Het was niet zo heel hoog (30 meter) maar voor de eerste keer spannend genoeg. Het rotsklimmen is toch wel een stukje moeilijker dan het indoor klimmen. De rotsen zijn heel scherp en je hebt niet zoveel grip met je voeten. Maar de techniek, de kracht, de hoogte en het uitzicht maakt rotsklimmen echt super leuk. Ja ik ben overtuigd: dit wil ik in Australie ook gaan doen! De rotsklimmer in mijn hostel komt zelf uit Sydney en hij kon me dan ook heel veel tips geven over klimmen in de Blue Mountains. Te gek!

Zo 11 jan 2009,

Jemienee wat heb ik weer slecht geslapen vannacht! Toen ik gisteren in mijn kamer kwam hing er een hele grote groene jas met grote gekleurde stippen, een bolhoed, balonnen en een rode neus over het bed onder me. Oh nee!!! Een clown! Dat heb ik weer! Ik haat clowns!!! De goochelaar was grappig en had tenminste nog wat zelfspot, altijd leuk. Maar de clown niet. Die vond zijn opblaasbare aap zelf erg mooi en liet het dan ook express op de tafel in de keuken liggen. Hij had wel een geschikt figuur voor een clown: klein en dik! Maar daardoor snurkte hij dan ook heel heel erg hard! Zelfs mijn oordoppen konden het niet aan! Ik ben vandaag brak en hij staat weer lekker op het plein balonnen beesten te blazen!!!

Maar goed ik hoef vandaag alleen maar in de bus te zitten en het is een lange weg te gaan van Queenstown naar Christchurch.

Ma 12 jan 2009,

Wat een prachtige route was dat gisteren. We zijn langs mt Cook gereden en lake Takepo. Wat heeft dat water hier een prachtige kleur! Groen blauwachtig. Echt nog nooit zoiets gezien! Helaas vertrek ik vandaag gelijk weer naar Kaikoura en heb dan ook maar 1 dag in Christchurch gespendeerd. Bij het 2^e pick up point was het wel even een verassing, want An en Gowin stapte daar weer in de bus. Dat is zo leuk aan dit land. Het is zo klein dat je elkaar iedere keer weer tegen komt. En dat terwijl ik het totaal niet had verwacht, want zij gingen veel sneller omhoog dan ik. We hebben dan ook weer met zn drieen een kamer gedeeld en s'avonds heb ik eindelijk weer een keer gekookt. Couscous lekker makkelijk, maar het viel in de smaak dus dat is goed! Daarna een potje Jenga gespeeld. Erg leuk. Dat doe je ook niet in je eentje.

Di 13 jan 2009,

Ik heb er heel lang over lopen twijfelen, maar ik heb het toch gedaan. De walvistour met het vliegtuigje. Op de 3 uur toerende boot word ik ziek en vliegen vind ik eng dus ik moest er even over nadenken. Maar ik ben nu zeer blij dat ik het gedaan heb! Joepie weer een angst overwonnen! Eerst de vissen, nu het vliegtuigje. Gelukkig heb ik ook nog een walvis gezien van bovenaf. Dat is eigenlijk beter, want dan zie je de hele walvis. Op de boot alleen de rug en de vin. Alleen je komt wat dichterbij op een boot. Maar de vlucht zelf was erg mooi en ik mocht voorin zitten. Joepie!!

Morgen kon ik aan in Wellington en plaats ik de foto's

Deel 6 van het Zuider eiland

Daar ben ik weer: terug in de bewoonde wereld van Dunedin.

Zat 3 jan 2009, Zo 4 jan 2009, Ma 5 jan 2009,

Jawel de dag is aangebroken dat ik de meest sportieve uitdaging van mijn reis door Nieuw Zeeland ga doen: De Kepler track. De Kepler track kan je in 3 of in 4 dagen lopen, maar ik had besloten dat 3 wel lang genoeg was. En daarbij, de laatste hut was twee uur voor het einde van de track en ik denk dat als je zo dichtbij een warme douche bent dat je wel door wilt lopen.

De start van de track is 45 minuten lopen van de plaats waar ik mijn tickets moest ophalen. Je kon ook een shuttel busje naar de start boeken. Dat laatste heb ik uiteraard gedaan. Ik heb nog 3 dagen te gaan en naar de start lopen daar had ik geen zin in. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Ik had verwacht dat meerdere mensen dit hadden bedacht, maar ik was de enige samen met een Israelische jongen. Hij begon gelijk zeeen van vragen te stellen en dat op de vroege morgen. Vlak voor de start dacht ik ineens: oho als die jongen nu met me meeloopt dan zit ik er drie dagen aan vast! En jawel hij had in het busje waarschijnlijk al besloten dat ik zijn wandelpartner zou zijn! Zwaan kleef aan! Maar als je wat te praten hebt dan gaat de tijd sneller dus op een gegeven moment heb ik me er maar aan over gegeven. En ik moet zeggen het was een hele aardige Israelische nurd en ik vind nurds grappig.

Op weg naar de eerste hut een 5 uur durende wandeling. Dit zou ik dus overigens in Nederland niet eens overwegen om te doen! De wandeling was de eerste 1,5 uur een beetje omhoog tot een picknick plekje. Wat een mooie omgeving en wat een rust dacht ik toen ik net mijn tas neer gezet had. Tot opeens ik werd aangevallen door honderden sandflys. En ik rook nog wel! Ik snap niet waarom ze mij zo lekker vinden. Snel weer weg daar, want als je loopt dan verdwijnen ze. Laffe beestje hoor: ze willen je wel hebben, maar ze moeten er niet al te veel moeite voor hoeven te doen! Lui vind ik dat!

De rest van de wandeling was erg stijl omhoog met een zeer volle rugzak. Ik denk dat ik door mijn bietjes toch zeker wel aan de 10 kilo zat. Tenminste voor me gevoel dan, want ik heb mijn rugzak niet gewogen. Het was zo vermoeiend dat ik in een soort van trans naar boven ben gelopen. Het ene been voor het andere slingerend. Halverwege dacht ik bij mezelf: waarom wilde ook al weer zo graag de Kepler track lopen?? De weg naar de top was in het regnwoud en dus lekker warm. Toen we eenmaal op de top waren aanbeland begon het direct heel hard te waaien en te regenen. We hebben dan ook besloten om eerst wat te eten en extra kleding aan te doen voor we het laatste gedeelte op de berg aankonden. En eten had ik!!! Je zou denken dat je een beetje op een houtje moet bijten als je zo'n track gaat lopen, omdat je niet zoveel spullen mee wilt slepen. Maar ik had eten genoeg!! Ik had voor iedere dag 6 boterhammen, 2 muesli repen, een banaan, chocolade, cola, water en een manderijntje. Weet je hoeveel je dan moet eten op zo'n dag. Ik heb me suf gegeten!! Wie eet er nou 6 boterhammen op een normale werkdag dag! Ik in ieder geval niet! Tegen heug en meug er maar weer een banaan in gepropt. Ja bij iedere banaan ben je weer een banaan lichter zo moet je het maar bekijken!

Aangekomken bij de hut was ik gebroken! En ik had het zoo vreselijk koud. En dan is het nog wel zomer kun je nagaan hoe het in de winter moet zijn. De hut heeft me 45 dollar gekost dus ik had er bepaalde verwachtingen van: een keuken met potten en pannen en bestek, een kachel, lekkere banken, extra dekens, een warme douche, kussens etc. Maar helemaal niets van dat. Je moest zelfs je eigen kopje, bord, bestek en pan meenemen. Laat ik daar nou niet aan hebben gedacht! Ik heb bier meegenomen geen kopje en bestek! Was ik even blij dat ik met Jair (de israelische jongen) ben meegelopen. Ik mocht voor de komende dagen van al zijn spullen gebruik maken. En ik hoefde maar wat te vragen of hij had het bij zich. Ik dacht wat ziet zijn tas er zwaar uit! S'Avonds hebben we mijn instand pasta gemixt met zijn kale pasta. Heeft hij nog wat smaak aan zijn eten dacht ik. Ja eerlijk zullen we alles delen dus ook mijn bier moest eraan geloven! Op het moment dat ik het uit mijn tas haalde en het in de keuken neerzette verdraaide bijna de halve hut zijn nek! BIER!!! Ik had het voor 10 dollar kunnen verkopen als ik zin had. Ik heb nog nooit zoveel aandacht gehad als dat moment! Ik dacht dat menig man toch wel aan een biertje had gedacht, maar ik was werkelijk echt de einge! Weet je hoe leuk om dan heeeel langzaam slokje voor slokje je biertje op te drinken!

Al heel vroeg ging ik slapen. Een ramp was het! Ik lag op een plastic matras. Meer was er niet: stapelbedden en plastic matrassen! Ik gebruikte mijn handdoek als kussen en hoopte dat mijn slaapzak me voldoende tegen de kou zou beschermen. Maar nee. Ik heb het nog nooit zo koud gehad! Ik sliep ook nog eens bij het raam en het tochtte nogal. Uit ellende ben ik met mijn regenbroek maar in mijn slaapzak gaan liggen en zelfs dat hielp niet! Als toppunt van alles llag er een man naast me die zo hard snurkte dat zelfs het hoogste volume van mijn i pod niet hard genoeg was! Toen ik s'ochtends wakker werd zag ik er dan ook niet uit! Mijn ogen waren helemaal opgezwollen en ik heb nog nooit zulke dikke wallen gehad. Maar snel weer op weg naar de volgende hut dacht ik dan word ik tenminste warm!

De wandeling naar de tweede hut was goed te doen. Alleen de laatste 1,5 uur. Je denkt dan dat je er bijna bent, maar dat valt dan vaak vies tegen. Dit laatste gedeelte was heel stijl naar beneden lopen. Zo wat doet dat zeer!! Mijn knieen deden zeer en mijn bovenbenen brande van de inspanning. Soms dacht ik: ik loop liever stijl omhoog. Maarja als ik stijl omhoog loop denk ik: ik loop liever naar beneden. Het is ook nooit goed. De tweede hut was net zo primitief als de eerste alleen dan een stuk warmer. Ik heb die nacht dan ook bijna heerlijk geslapen.

De laatste wandeling was de langste, maar gelukkig zeker niet de zwaarste. Het ging licht naar beneden en soms helemaal vlak en mijn rugzak was een paar kilo lichter geworden die dag. Jeetje wat zat ik vol!!! Zo veel gegeten!

Na zes uur kwam ik dan eindelijk aan bij Rainbow Reach. Het eindpunt van mijn wandeling. En ik moet zeggen: ja ik ben trots op mezelf!! Maar zo'n geweldige prestatie is het niet, want vlak voor het einde vertelde een kiwi me dat er een Kepler track run is waarbij ze de hele route in 6 uur rennen. OH!

Deel 5 van het Zuider eiland

Allemaal heel erg bedankt voor alle goede wensen. Jullie ook een heel voorspoedig 2009!!!!!!

di30 enwoe31 dec 2008,

Mijn reispartners zijn weer vertrokken naar Dunedin dus ik blijf helemaal alleen in Queenstown achter!! Natuurlijk niet alleen, want er waren honderden duizenden toeristen in de stad. Even had ik het gevoel dat ik op een zaterdag in Utrecht was beland!! AH snel weer weg!! Ik heb deze dag dan ook voornamelijk in mijn bed gespendeerd. Mijn avondmaal was echt iets voor oud en nieuw: MC Donalds. Meestal wordt ik hier heel erg gelukkig van in het buitenland, maar dit keer niet. Wat smerig was dat!!! Ik had er s' avonds nog steeds het maagzuur. van.Maar ik zal jullie dit onderdeel verder besparen. Voor twaalfen heb ik een potje gescabbeld met mijn nieuwe vrienden voor die avond: en jawel dat waren uiteraard weer Duitsers. Het lijkt wel of ik ze aantrek of zoiets! Het vuurwerk was geweldig en ik had in mijn hostel een super uitzicht over de stad. Het jammere was alleen dat het de hele dag en avond heeft geregend. Dit was dan ook voornamelijk de rede dat ik in het hostel nog maar een bietje heb gedronken en toen naar bed ben gegaan. Er is toch niets aan om oud en nieuw te vieren zonder jullie!!!

do 1 jan 2009,

Ja ik was er het eerst!!!!

De nacht was vreselijk, want alle zatte apen die uiteraard wel oud en nieuw hebben gevierd kwamen stomdronken binnen om vervolgens verschrikkelijk hard te gaan snurken. Ik heb zelfs voor het eerst iemandmet mijn voet aangestoot om hem op te laten houden. Dat lukt natuurlijk voor 10 minuten..... Ook de ochtend was een ramp, want toen ik uit de douche terug kwam in de kamer werd ik spontaan misselijk. Wat een berelucht hing daar!!!!! Wat dat betreft was ik blij dat ik vertrok!!

Ik vertrok naar Te Anua om half 9 in de ochtend. Ondanks dat ik niet ben uit geweest had ik wel een beetje een kater van gisterenavond. Om 12 uur was ik al daar en het enige wat ik wilde was lekker nog even gaan slapen. Maar je zal altijd zien. Ik kon om 14:00 uur pas inchecken. Dan maar heel veel koffie drinken in het dorp. Schitterend trouwens. Ik slaap in de Lakesite hostel met een super uitzicht over de bergen.

Die dagheb ik zeer goed gezelschap getroffen om een biertje mee te drinken: een Braziliaan: Mi Casa Si Casa. Weet je hoe handig als je vergeten ben om bier te halen in de supermarkt!

In de ochtend dacht ik nog: geen bier voor Jose vandaag, maarja je weet hoe dat gaat en overigens had de Braziliaan al een biertje voor me gehaald dus....

vrij 2 jan 2009,

Mijn Milfordsound cruise!!! eindelijk. Ik heb er zo naar uitgekeken!!! Ik had mezelf lekker lux geboekt op een cruisemet lunch. Ik werd voor de deur van mijn hostel opgehaald om half 8 in de ochtend. Ik was nog heel erg moe van de avond daar voor, want mi casa ci casa had meerdere biertjes voor me gehaald. De gids begon direct een verhaal op te steken over het meer van Te Anau en de bergen. Hij had dezelfde stem als Bob Ross en ik viel daarom dan ook al na 10 min praten al in slaap. Hartstikke zonde natuurlijk, want het uitzicht op de weg naar de cruise toe was prachtig (of bleek prachtig te zijn).

De cruise (boottocht op een marine schip) was echt schitterend. Het was alles wat ik ervan had verwacht!!! Wat is dat mooi om te zien!!! Ik kaniedereen aanraden om daar een keer te gaan kijken. Het regende heel erg hard vandaag, maar precies toen ik op de boot zat stopte het met regenen. Dat is fijn heb ik ook een keer geluk. Omdat het zo hard had geregend was het uitzicht des te meer spectaculair. Het water was ruig en de watervallen enorm!! Zeker het geld meer dan waard. Ik zou ook nog graag naar Doubtfulsound willen, maar dat red ik qua tijd niet meer helaas.

Morgen is dan de dag aangebroken dat ik de Kepler track ga lopen. Volgens mij ben ikgoed voorbereid: bier, toiletpapier, sigaretten etc. Nee ik heb ookgezonde dingen gekocht, maar een biertje hoort erbij! Het enig waar ik me een beetje zorgen over maak is het gewicht.Mede door het bier is mijn tas heel zwaar geworden. Ik moet het dan ook maar rustig aan doen morgen, want het is een 5 uur durende wandeling stijl omhoog!!! Waar ben ik aan begonnen. Nouja waarschijnlijk ben ik heel trots opmezelf als ik na drie dagen weer benenden in Te Anau ben!!

De foto's van Milford sound houden jullie nog te goed, want ik kan hier mijn foto's niet opladen. Dat wordt pas 7 januari als ik in Dunedin ben. Maarja dan heb ik wel alle verhalen en foto's vanmijn wandel avontuur!!!

Deel 4 van het Zuider eiland

Nee mammie ik zal niet meer van die stomme acties uitvoeren. Vuurwerk afsteken is zowieso wat lastiger met één hand dus dat is al een gevaar minder. De aankomende dagen vanaf 2 januari ga ik de Miltford sound cruise doen dus dan hoef ik alleen maar op een boot te zitten. Daarna doe ik de Keppler track en dat is wandelen. Dat gaat allemaal nogwel.

Ma 29 dec 2008,

Gelukkig heeft de dokter me vandaag niet meer gebeld dus ik moet gewoon afwachten tot het vanzelf beter wordt. Het voelt nu al wel iets beter dan gisteren dus als het zo door blijft gaan dan kan ik dat elastieke verband er waarschijnlijk eerder vanaf halen! Gelukkig maar want ik voel me zo oenig met dat verband. In de kroeg vraagt ook iedereen ernaar en dan moet ik dat domme verhaal weer vertellen. Ik moet denk ik toch maar een stoerder verhaal verzinnen voor in de kroeg.

Vandaag heb ik gelukkig toch nog een outdoor sport gevonden waar ik aan kon deel nemen: jawel: Jeue de boule!!!

Ze noemen het hier bloule en het blijkt ook nog eens een olympische sport te zijn. Ik was er best goed in dus misschien is het nog een optie om mezelf daarin te verbeteren. Joepie!!!

Ik wil iedereen alvast een heel gelukkig nieuw jaar wensen en steek wat vuurwerk voor me af!!!!!

Deel 3 van het Zuider eiland

Daar ben ik weer en dit keer in Queenstown!!!

Het skydiven en alle andere spectaculaire activiteiten zit er voor mij helaas niet meer in voor de komende 2 weken. Ik heb ook weer eens wat: ben ik in Queenstown (wat ze ook wel adrenaline city of the world noemen) kneus ik mijn pols!!! Alle meest spectaculaire dingen die je je maar kan bedenken kan je doen in Queenstown en ik kan alleen maar relaxen! Ik wordt gek van dat gerelax. Ik doe dat al voor een week. Ik ben nu wel toe aan wat actie. Misschien als ik heel veel pijnstillers neem kan ik nog iets ondernemen, maar rotsklimmen, canyoning en al die leuke dingen kan ik nu echt niet doen.

Je vraagt je natuurlijk af hoe het komt dat ik mijn pols heb gekneusd in Queenstown. Het zou logisch zijn geweest als ik tijdens het bungi jumpen verkeerd was terrecht gekomen, of van een rots was gevallen tijdens het rotsklimmen of verkeerd was geland tijdens het skydiven of gestruikeld was tijdens het canyoningen. Nee helaas niets van die spannende verhalen!!!!

Ik ben gevallen op een grasveldje.

Spannend he!!!! Ik probeerde om op Gowin zijn nek te staan. Dat was bijna gelukt totdat hij bukte en ik i.p.v. voorover, achterover viel!!! Ik viel vanaf zijn schouderhoogte plat met mijn rug op de grond!! Ken je dat gevoel nog van vroeger dat je op je stuit beland en dat je vervolgens geen adem meer kan halen. Dit gebeurd voornamelijk bij kleine kinderen, maar in dit geval bij mij!! AUWW Ik was weer even vergeten hoe zeer dat doet. Ik dacht echt dat ik mijn stuit gebroken had. Zo voelde het aan. Tijdends mijn landing belande mijn pols onder mijn rug en ik viel er bovenop! Ik moest zo hard lachen om mezelf in eerste instantie. Ik moet zowieso hard lachen om mensen die vallen, maar voor An en Gowin zag er iets minder grappig uit. Het zag er vooral pijnlijk uit en dat was het ook!! Ik liep zo krom als een bejaarde en mijn pols deed heel erg zeer. Aangekomen bij de supermarkt heb ik van de visboer een zak met ijs gekregen. Het ziet er best raar uit als je met een zak ijs op je reet over straat loopt kan ik je vertellen. De vraag van de dag was dan ook: How is your ass doing?? Nou met mijn kont ging het al snel iets beter, maar mijn pols werd alleen maar pijnlijker. Ik heb er eerst een nachtje over geslapen toen ik besloot om naar de dokter te gaan. De dokter heeft een x ray gemaakt en het is gelukkig niet gebroken. Misschien zit er nog een klein scheurtje in mijn pols, maar dat zijn ze in Dunedin aan het uitzoeken. Als ze wat zien dan belt de dokter me morgen en anders moet ik mijn elastieke verband 2 weken omhouden en mijn pols zo min mogelijk bewegen. Gelukkig is het mijn linker arm, maar ik je vertellen dat backpacken met één hand best een hele uitdaging is!

Eerste en tweede kerstdag 2008,

Allebij de dagen heb ik gevierd in Franz Jozef. Ten minste voor zover je dat vieren kan noemen. Het kerstgevoel heb je hier in Nieuw Zeeland niet echt. Ik heb wel een kerstmuts gekocht en de kerstboom van het hostel mee uitgenomen voor een wandeling maar dat helpt niet echt!! Op boxingday (eerste kerstdag) is echt alles dicht en dus had Franz Jozef bedacht om een gratis straat bbq te organiseren. Super leuk idee. Toch is het raar om met kerst te bbqen i.pv. kalkoen en sangria te drinken i.pv. rode wijn. Maar het smaakte er zeker niet minder om!!! Al met al heb ik toch een leuke kerst gehad.

Vrij 26 dec 2008,

Het is weer klere weer vandaag. Het komt met bakken uit de hemel!! Een goede dag om Franz Jozef te verlaten en naar Queenstown te gaan. De tussenstop waar we overnacht hebben is in Makarora. Een heel mooi rustig plaatsje waar eigenlijk geen reet te doen is! Weer een dag relaxen. Ik begin er nog eens goed in te worden!!!

Zat 27 dec 2008,

Joepie op weg naar Queenstown. Adrenaline city of the wordl!!! Jee nu kan ik eindelijk gaan rotsklimmen en gaan canyoningen!!! Op weg naar de stad stopte weg nog even bij de plek waar het bungi jumpen allemaal begonnen is. Altijd leuk om te zien hoe anderen van een brug springen. Ik heb voor de grap even op de brug gestaan om te kijken hoe dat voelt. En ik kan je vertellen. Daar wordt je heel akelig van!! Ik snap niet dat er mensen zijn die geld betalen voor zoiets stoms!! Ik hoor er ook alleen maar verschrikkelijke verhalen over. Al krijg ik een miljoen dan spring ik nog niet van een brug!! Nee ik ga liever klimmen!

Zo 28 dec 2008,

Nou dat klimmen kan ik dus wel vergeten na de dag van vandaag. De doktor en trouwens iedereen die mijn verhaal hoort vraagt gelijk hoeveel bier ik had gedronken voordat ik had bedacht om op iemands nek te gaan staan. Ja zelfs nuchter kan ik dit soort stomme acorbatische stunten bedenken. De nurse heeft als volgt de oorzaak omschreven:

Hurt wrist while trying to be an acrobatic! Ja dat klinkt alsof het gaat over een klein kind. Maar dit is toch echt mijn omschrijving.

Er zit dus niets anders op dan weer te relaxen! Nouja dat is goed voor me wat rust! Ik bekijk het maar weer van de positieve kant!!!